We rijden over stille wegen. Geen auto te bekennen, niemand die over deze bergweggetjes rijdt, behalve wij en een boer. Konijntjes springen de weg over, veel dode muizen en een enkele rat op de weg (onaangevroten) en het enige geluid komt van vogels en de wind. De wind die onophoudelijk over het eiland raast. Toch staan er maar twee windmolens op het eiland, wat mij verbaasd. De wind wekt niet alleen energie op, het zorgt ook voor een natuurlijke kap van bomen. Na een flinke storm liggen er een hoop bomen en takken op de weg. Mannen zijn dan ook vroeg in de weer om de wegen weer begaanbaar en veilig te maken. 

De Florencen

Mannen zijn hier overigens zat. Dat is niet altijd zo geweest. Velen trokken naar de Verenigde Staten, voor het betere leven. Gelukszoekers noemen we ze nu. Ooit stonden de mannen van de Azoren, en ook zeker Flores, bekend om het jagen op walvissen. Daar waren ze namelijk erg goed in. Ze worden zelfs genoemd in het bekende boek Moby Dick “No small number of these whaling seamen belong to the Azores”. Maar aan alles komt een einde, ook aan de walvisjacht en in 1984 werd de walvis fabriek in Santa Cruz gesloten, nadat in 1981 de laatste walvis was gevangen. De fabriek is nu een museum, waar wij uiteraard even een kijkje hebben genomen. 

Tegenwoordig werken de mannen veelal op het land, als boer. Je ziet ook meer koeien dan mensen op het eiland. Echt, het eiland staat vol met koeien en stieren. Die koeien hebben ook de mooiste uitzichten van het eiland. Ze kijken uit op watervallen, cliffs, een wilde rivier of een prachtig bebost landschap. Her en der zien we ook wat geitjes, kippen en varkens. En uiteraard lopen er een hoop katten en honden rond. 

En de vrouwen? Die genieten van het super snelle internet op het eiland. En dat is geen grap. Het internet hier is fantastisch. Iets wat je niet snel verwacht op zo’n afgelegen plekje als Ilha das Flores. 

Kerst op Flores

Wij zijn hier tijdens kerst en zien dan ook overal kerstverlichting hangen, en deze knipperen als een foute 90’s disco. Hele parken hangen vol met lichtjes en in de huizen knipperen de lichtjes erop los. Omdat ze hier niet echt kerstbomen hebben zijn ze wat dat betreft lekker creatief. Kerstbomen van flessen, wc rollen en zelfs banden van een traktor zijn hier niet ongewoon. 

Orkanen

Wat we ook veel zien zijn kapotte auto’s, ze kunnen niet gerepareerd worden omdat boten met voorraden niet naar het eiland kunnen komen door orkaan Lorenzo. Lorenzo raakte Flores in oktober en verwoeste de grootste haven van het eiland. Deze ligt in Lajes das Flores, waar wij verblijven. Vissersboten liggen op de bodem van de haven en de golfbreker is doorgebroken. 

Nu geen orkaan. Best goed weer eigenlijk. En dat terwijl er een week lang geen vliegtuigen konden landen op het eiland door aanhoudende harde wind. Sterker nog; wij zaten op de eerste vlucht die sinds een week weer kon landen op Flores. Nog een bijkomend gelukje voor ons was dat de luchtvaartmaatschappij ging staken en een minimum van drie vluchten door liet gaan waarvan onze vlucht er één was!

Anyway, het waait. Elke dag wel, en niet zo’n klein beetje ook. Maar door de wind ervaren we ook vier seizoenen in één uur. We beginnen de dag vaak met keiharde windstoten en regen tegen onze cabin aan, dan gaat de wind wat liggen en komt de zon tevoorschijn. De wind komt tegen de avond weer terug, soms met wat miezer wat in de nacht regen wordt. ‘S ochtends is het dan ook een stuk kouder dan ’s middags maar ook de temperatuur verander met het uur. In een korte broek kunnen we nu niet lopen maar een t-shirtje gaat prima. En een uur later loop ik weer in een trui met sjaal en ben ik blij dat ik m’n handen kan warmen aan een kopje thee. Ik hou er wel van. All seasons in one day. 

En wat is het eiland groen! We zijn hier in de winter dus de bloemen (hyacinten voornamelijk) waar het eiland om bekend staat zien we niet. Daarentegen is het eiland in de winter lekker nat en dus groen met ontelbaar veel watervallen. Die, zo heb ik me laten vertellen, in de zomer zielige stroompjes zijn of zelfs helemaal zijn verdwenen. Nu niet, nu zijn het prachtige volle watervallen die worden gedragen door de wind. En door al het water is het eiland zo lekker groen. Alle bomen, struiken en het mos zijn groen. Ik heb weinig zoveel tinten groen bij elkaar gezien.

Een week lang vertoefden we op dit prachtige eiland. Nieuwe vriendschappen zijn gemaakt, ontelbare foto’s geklikt en we hebben onbeschrijfelijk veel genoten. Wat is dit eiland prachtig en wat is het een heerlijke week geweest. Op naar het volgende eiland: São Miguel, het hoofdeiland van de Azoren waar we gaan ontdekken hoe de ‘Azorische’ mensen het Nieuwjaar inluiden.