We staan op het punt om uit te checken en te boarden aan de Rembrandt van Rijn. Op Oceanwide Expeditions lees ik dat de s/v ‘Rembrandt van Rijn’ begin vorige eeuw werd gebouwd als Haring logger. Het schip werd in 1994 in Nederland herbouwd tot een driemast passagiers-schoener en heeft voorheen gezeild op Spitsbergen (1994 – 1996) en de Galapagos (1998 – 2001).  Het schip is in 2011 compleet verbouwd en gerenoveerd. En nu zeilt het dus weer op Spitsbergen.

Het was alweer ruim een week geleden dat we aankwamen op dit prachtige eiland. Nadat we een week pasen hadden gevierd bij de Sámi kwamen we aan op dit bijzondere eiland. Inmiddels weten we al een hoop meer van het eiland. We hebben de verschillende musea bezocht, maar uiteraard ook wat fanatiekers gedaan. Zo zijn we drie dagen het binnenland ingegaan met 25 honden.

Dogsledding op Spitsbergen

We hadden het al eens gedaan; dogsledding. Twee dagen in Alta, toen vielen we er nog vanaf en onze honden gingen er vandoor. Hopelijk hadden we dit keer wat lievere honden. De eerste dag bezochten we een ijsgrot, niet heel speciaal en ook niet heel groot maar toch wonderbaarlijk wanneer je je beseft dat je toch een aantal meters onder het ijs loopt. Het was er glad en erg donker. Helaas geen mooie zonnestralen door het ijs heen waardoor je een blauwe gloed krijgt. Even snel een lunch en dan de honden weer klaar maken voor de trip naar onze cabin voor de nacht. Dat was een interessante trip, waar we het niet allemaal droog hielden. Op Spitsbergen begint het nu warm te worden, waardoor het ijs begint te smelten. Dit zorgt voor kleine waterpoeltjes. We waren net te laat wanneer onze honden door het ijs heen zakten en de slee er achteraan. Ik kon nog net over het droge lopen, maar Yuri’s voeten waren nat. Snel op naar de cabin om op te warmen. Dat duurde nog een klein uurtje. En uiteraard kregen eerst de honden aandacht want wat hadden ze het goed gedaan zeg. Na het rennen moeten ze twee uur rusten voordat ze wat mogen eten. We hadden lekker vlees met hondenbrokken voor ze klaargemaakt. Heerlijk vonden ze het. En toen was het tijd om naar binnen te gaan, lekker te kletsen met onze mede-reizigers en heerlijke lasagne te eten. Een voor een vielen we in slaap, maar door het gesnurk heb ik bijna geen oog dichtgedaan. Helaas.

De volgende dag ging ook niet zonder horten of stoten. De honden hadden alweer zo’n zin om te rennen, we konden ze bijna niet tegenhouden. Maar ook hier waren er weer flink wat gaten in het ijs. Nu konden we er gelukkig goed omheen manoeuvreren. Door de slechte condities van het ijs konden we helaas niet naar de bevroren waterval, maar des te meer tijd we hadden voor de sauna en de hondjes bij onze tweede cabin. Een veel luxere cabin dan de eerste. Dat had dan weer niet gehoeven, maar de sauna was meer dan welkom.

 

En de derde dag gingen we terug naar Longyearbyen. Dit keer heb ik het niet droog gehouden. De honden deden hun best maar doordat er wat sneeuw was gevallen was het wak niet te zien. Ik en Desmond moesten een stuk door het ijs heenlopen. Ik weet nu wat ijspoten zijn. Terug bij de Green Dogs hebben we gedag gezegd tegen de hondjes. ‘S avonds besloten we met z’n allen nog even een drankje te doen bij Carslberger Pub waar onze gids Jan werkt.

Op bezoek bij Mijn drie

Maandag bezochten we Mijn nummer 3. Een mijn die al sinds 1996 niet meer wordt gebruikt, maar toentertijd per direct is verlaten. Alle gereedschap en spullen liggen er nog. Die konden ze namelijk niet meer gebruiken in andere mijnen. We kregen hier een rondleiding waar ons alles werd verteld over het werken in een mijn. Erg interessant en leuk om te zien. De Nederlanders hadden hier ook een mijn, in Barentsburg, waar we uiteraard ook zijn geweest.

Met de sneeuwscooter naar Barentsburg

Angsten moet je overwinnen, toch? Ik ben echt een enorme angsthaas. Vind bijna alles van te voren eng, maar als ik het dan eenmaal doe valt het honderd procent mee. Of misschien vijftig procent, maar het valt bijna altijd mee. Ik vond het best eng om sneeuwscooter te rijden. Het is best een groot ding en het schijnt zwaar te zijn. Nou dat heb ik geweten hoor. Ik type dit dan ook met enorme spierpijn. We kregen een goede briefing voordat we vertrokken en het besturen van zo’n ding is eigenlijk niet zo moeilijk. Maar, de condities van de sneeuw en het ijs zijn niet super op dit moment. Er is veel regen geweest, dooi, sneeuw gevallen en het is weer gaan vriezen. Hierdoor zijn er allerlei hobbels ontstaan waardoor je goede grip moet houden. Na een half uur deden mijn handen al pijn van het knijpen, en dat terwijl we maar zo’n 40 km per uur gingen.

Maar oh wat was het mooi. En dan heb ik het over Spitsbergen. Wat een prachtig wit landschap. Alsof je door een woestijn van softijsjes rijdt, de ene witte top nog mooier dan de ander. Prachtig! We hebben vele rendieren gezien en hadden ontzettend veel geluk met het weer want het zonnetje scheen en de lucht was stralend blauw. Totdat we in de rivierbedding terecht kwamen. Ons gids ging er vanuit dat het daar te nat was en is op de helling gaan rijden van de berg. Dit betekent dat we continue naar rechts moesten hangen wat best pijn gaat doen aan je handen omdat je de scooter tegen moet houden, anders rijdt ie zo naar beneden. Daarnaast hadden we nog enorme zijwind wat het allemaal niet makkelijker maakte. Ik heb dan ook een flink aantal keren lopen schelden, in m’n helm.

Maar daar waren we dan: Barentsburg!

Barentsburg

Barentszburg, ook ‘Barentsburg’ (zonder ‘z’) genoemd, is de enige Russische plaats op het eiland Spitsbergen aan de Grønfjord (zijfjord van de Isfjord) en is de grootste plaats op het eiland na Longyearbyen. In de jaren negentig woonden er tussen de 1.100 en 1.450 inwoners, hetgeen in 1999 was gedaald tot 939 inwoners en nu wonen er ongeveer 500 inwoners. De bevolking bestaat grotendeels uit Russen en Oekraïners. De plaats is gericht op de steenkolenmijn van het Russische bedrijf Trust Arktikoegol. De laatste tijd richt men zich, net als in Longyearbyen, meer op het toerisme, omdat de mijnbouw niet meer rendabel is.

De naam Barentsburg – zonder z – werd in 1924, door de directie van de N.V. Nederlandsche Spitsbergen Compagnie (Nespico) uit Rotterdam, gegeven aan de Nederlandse mijnbouwnederzetting die voorheen simpelweg vernoemd werd naar het fjord waar het lag, Green Harbour. De nieuwe naam was een eerbetoon aan de Nederlandse navigator Willem Barentsz die in 1596 Spitsbergen ontdekte.

Het is geen ghosttown zoals Pyramiden, maar erg levend is het ook niet. Er is 1 school voor de 60 kinderen die er wonen. Verder werken de meeste mensen in de mijn of in het toerisme. Zo is er ook een souvenirshop en een postkantoor. Er staan drie flats waar de mensen wonen en in 1 flat hebben ze ook een supermarktje. Eens per maand wordt dit supermarktje aangevuld met producten. Groenten en fruit is al snel weg waardoor ze hier maar een paar dagen per maand gebruik van kunnen maken.

We hadden hier een heerlijke lunch, konden heel even (te kort) het stadje in en sprongen daarna weer op de sneeuwscooter.

De weg terug

In één woord; fantastisch! Onze gidsen vernamen van een andere gids dat we prima door de rivierbedding konden en wat was dat een verademing. Geen wind, geen stijle wand. We konden dus lekker hard doorrijden over de vlakte en genieten van het adembenemende uitzicht. Wat heb ik genoten. Ook voelde ik me wat fijner op de scooter en had dus überhaupt meer tijd om te genieten van de omgeving. En dat deed ik. Prachtig! Ik kan niet wachten op de vergezichten die we gaan zien vanaf de boot.

Nu dus uitgecheckt en bijna klaar om te gaan. Maar voor die tijd (we embarken om 16.00 uur) eerst nog even patatjes met blauwe kaas en champignons eten bij de Svalbar. Die zijn echt FANTASTISCH!

Tot zover weer een update. De komende 8 dagen heb ik waarschijnlijk geen internet en dus ook geen updates.