Na jaren van dromen, maanden van uitkijken en dagen van plannen zijn we er! Svalbard, oftewel Spitsbergen. Het land dat Barentsz in 1596 ontdekte. Ik zal even kort vertellen wie Willem Barentsz was, want ondanks dat er o.a. een zee naar hem vernoemd is weet niet iedereen wie hij is. 

Willem Barentsz

Willem Barentsz was naast een Nederlandse zeevaarder ook een cartograaf, een ontdekkingsreiziger en poolonderzoeker die de kusten van Nova Zembla verkende en zowel Bereneiland als Spitsbergen ontdekte. Hij werdt rond 1550 geboren op Terschelling, in het dorpje Formerum. Verder is er weinig bekend over zijn jeugd. Barentsz werd bekend door de drie pogingen die hij deed om langs het noorden van Europa in Azië en Indië te komen.

De eerste reis op zoek naar een noordelijke doorvaart maakt hij in 1594, onder gedeelte leiding van Cornelis Nay, een ontdekkingsreiziger uit Enkhuizen. De reis leidde tot de ontdekking van de westkust van Nova Zembla. Een jaar later (1595) wordt, enthousiast geworden door het eerdere succes, een nieuwe tocht gemaakt. Deze tocht, geleid door Barentsz en Jacob van Heemskerk, loopt uit op een deceptie. Door een dik pak ijs slagen de mannen er niet in de eerder wel bereikte Karazee te bereiken.

De ontdekking van Spitsbergen

In 1596 wordt de derde en laatste poging om een noordelijke doorvaart te vinden ondernomen. De tocht begint hoopgevend. Barentsz ontdekt nieuw land. Eerst een eiland dat hij Veere eiland (het huidige Bereneiland) noemt en vervolgens een gebied dat hij de naam Het Nieuwe Land (het huidige Spitsbergen) geeft. De twee schepen waarmee de expeditie is begonnen, splitsen bij een terugkeer op Bereneiland. Het schip van Jan Corneliszoon Rijp probeert westelijk van Spitsbergen een doorvaart te vinden en Barentsz besluit de zeeën tussen Spitsbergen en Nova Zembla te onderzoeken.

Barentsz overlijdt tijdens deze tocht, nadat zijn schip vast komt te zitten in het ijs in het noorden van Nova Zembla.

Bron: Historiek

Longyearbyen

Spitsbergen is een groot eiland, onderdeel van Svalbard en de hoofdstad op het eiland in Longyearbyen. Longyearbyen is de grootste nederzetting  op het eiland en heeft, volgens onze taxi-chauffeur ongeveer 2.300 inwoners. Het stadje ligt in de Adventfjord aan de monding van de Adventvallei. Oja, de stad ligt op 78 graden noorderbreedte en wordt beschouwd als de noordelijkste plaats met meer dan 1000 inwoners ter wereld. Er rijdt hier 1 bus maar best veel auto’s, en heel veel sneeuwscooters. Sterker nog, Longyearbyen telt bijna net zoveel sneeuwscooters als mensen.

De bevolking van Longyearbyen is vrij divers. Het overgrote deel is Noors, maar er zijn verder meer dan 20 nationaliteiten vertegenwoordigd. Maria van Svalbard Adventures vertelt ons dat de tweede grootste groep de Thaien zijn.

Omdat ik nog niet naar het Svalbard museum ben geweest heb ik even wat informatie op internet opgezocht. Op wikipedia las ik dat de plaats zijn oorsprong vond toen John Munroe Longyear, eigenaar van de Arctic Coal Company uit Boston, hier in 1906 een nederzetting stichtte voor het huisvesten van de arbeiders in de steenkoolmijnen. De nederzetting werd Longyear City genoemd en de huidige naam is de vertaling daarvan.

Rendieren op Svalbard

We gingen slapen met licht, werden midden in de nacht wakker met licht en stonden op met licht. Sinds 21 april wordt het niet meer donker op Longyearbyen en dat is gek. Tenminste het voelt raar. Zo schrijf ik dit nu om 22.00 uur ’s avonds maar als ik naar buiten kijk is het nog hartstikke licht, het lijkt wel ’s middags.

Toen we vanochtend wakker werden en ik uit het raam keek zag ik gelijk wat Svalbard rendieren. Deze rendieren zijn een stuk kleiner dan hun familie in Noord-Noorwegen. Ze zijn echt super mooi en lijken niet heel bang voor mensen. Het schijnt dat ze rabies hebben en dat ze dus niet gegeten worden. Wellicht is dat de reden dat ze niet zo bang zijn.

Opvallend Spitsbergen

Wat ons vooral opviel toen we hier aankwam was de graffiti. Er zijn best wat gebouwen met graffiti in dit stadje en dat verwacht je niet. En tot ongenoegen van Yuri zegt niemand hier ‘hallo’ wanneer je elkaar tegenkomt op straat. Nou daar brengen wij wel verandering in 😉 Ook stoken ze hier als een malle. Buiten is het misschien -5 graden Celcius maar binnen verwarmen ze tot wel 25 graden Celcius. En dat is, als je een ski-broek aan hebt, iets teveel van het goeie. Ik loop dus regelmatig even naar buiten om wat af te koelen.

Het is wel echt prachtig hier. De sneeuw is zo mooi wit dat je er gewoon in wilt springen. En de naam Spitsbergen past ontzettend bij dit land. Witte Spitsbergen had wellicht nog beter geweest, maar dat zal wel verschillen per jaargetijden. Nu zijn het in ieder geval allemaal witte spitse bergen om ons heen. We kunnen niet wachten om het land meer te ontdekken. Tot nu toe moeten we het even doen met Longyearbyen, maar dat is niet erg. Longyearbyen is echt een heel leuk fijn stadje. Ze hebben hier leuke winkels waar veel wintersport & wandelspullen te koop zijn, wat logisch is gezien het landschap. Verder hebben ze hier leuke barretjes en restaurants waar je heerlijk kan eten. Ook is er een mijn te bezoeken en zijn er twee musea. Een hebben we vandaag bezocht over Noord-Pool Expedities. De ander gaat over Svalbard en die willen we morgen bezoeken.

Fjålraven doet het hier erg goed als merk en op Spitsbergen is alles goedkoper dan op het vaste land van Noorwegen. Ik heb dus een nieuwe Fjålraven broek gekocht die ik toch nodig heb. Ook hebben we wat zeehonden, arctische vos en ijsberen huiden in de verkoop gezien. Ook een zelfde typische Svalbard toeristen muts wordt hier veel verkocht. Yuri doet graag mee met de mode dus ook hij heeft er nu een. En men komt hier regelmatig om geweren op te halen. Als ze deze ophalen wordt ze wel even gevraagd of ze weten hoe die werkt “and now act like you see a polar bear”.

Alcohol mag je hier kopen, maar wel met limiet. Zo mag je 24 liter bier kopen, 2 liter drank als in wijn en 1 liter sterke drank als in vodka. De locals hebben ook een maximum. Die mogen voorgaande aantallen per maand inkopen. En werk je op een cruise schip? Dan mag je helemaal geen alcohol kopen. Ze hebben hier overigens wel lekker biertjes. Werelds meest noordelijke bier: Svalbard bryggeri. Errug lekker.

De komende dagen zullen we Spitsbergen ontdekken met een honden slee, een sneeuwscooter en uiteindelijk met het zeilschip Rembrandt van Rijn naar het noorden. Volgens Maria zijn dat dé manieren om het eiland te zien. Ik hou jullie op de hoogte 🙂

Groetjes, Milene