Om op onze eindbestemming te komen moeten we één keer overstappen op Oslo airport en vervolgens 7 uur rijden vanuit Tromsø via Finland. Maar, we zijn wel wat gewend. Deze route namen we twee jaar geleden ook. Toen trotseerden we sneeuwstormen en ijs gladde wegen. Vandaag geen sneeuwvlokje in de lucht. In plaats daarvan rijden we onder een mooie heldere blauwe lucht met een heerlijk zonnetje.

Op weg door Noorwegen en Finland

In Tromsø haalden we vanochtend onze witte Ford Fiesta op. Een fijn autootje waar wij als oldtimer liefhebbers en eigenaren toch wel erg van genieten. Het autootje start wanneer dat moet, verwarmt ons wanneer wij dat willen en zelfs de muziek kan via eigen mobiel afgespeeld worden. We genieten er uiteraard volop van, al ruilen we nooit onze ouwe Kever en T2 busje in.

Goed, eenmaal over de grens in Finland besluiten we nog een keer te eten in een oud wegcafétje. Vorige keer waren we de enige gasten, niet zo gek met het toenmalige weer. Dit keer is het druk, vele klanten die genieten van een rondje langlaufen of sneeuwscooteren in het gebied. Het bevroren meer is op zo’n mooie dag een uitgelezen kans voor Finnen en Noren om te genieten van een dagje sportief op het ijs. Dat langlaufen noemen ze hier trouwens gewoon skiën, wat even verwarring bracht bij ons. Geen hoge bergen om vanaf te skiën wel fijne heuvels om omhoog en weer omlaag te langlaufen.

Karesuando, meest Noordelijke plaatsje van Zweden

Na een pizza met rendiervlees gaan we weer op weg. We hebben nog een heel eind te gaan en ondanks dat het pas laat donker wordt (zo rond half 10) willen we toch een beetje op tijd aankomen. Maar, geen gehaast. We hebben dus zeker nog tijd voor een klein uitstapje naar het Zweedse Karesuando. Het is de meest noordelijke nederzetting van Zweden en heeft een prachtig kerkje. Meer is het eigenlijk niet. Het dorpje is in tweeën gesplitst. De ene helft ligt aan de Finse kant van de rivier en de andere aan de Zweedse kant. Toch is het voor de mensen die er wonen één dorp. Ze spreken er Zweeds, Fins en Noors.

Kautokeino, de eindbestemming

Tijd om door te rijden naar Kautokeino waar we om half 6 aankomen. Voordat we naar Jonny en Kirsten, onze vrienden waar we vorige keer ook bij verbleven, gaan besluiten we alvast wat inkopen te doen. Kautokeino is niet een heel groot dorp en toch is het van immense waarde voor de Sami. Het heeft namelijk, naast Karasjok, de grootste Sami dichtheid en nog altijd worden hier rendieren en uiteraard het grootste Sami paasfeest van het land gehouden. Om dat laatste zijn we hier heen gereisd. Al horen we al snel van lokalen dat Karasjok hun festival een beetje probeert te stelen en de grote Sami namen trekt.

Het grootste paasfestival van de Sami

Zo’n paasfeest duurt de hele week en houdt vooral in dat er veel gefeest wordt, vanaf 18 jaar. Ben je jonger dan 18, dan ben je ook niet welkom bij de feesten. Er worden wedstrijden gehouden voor ijsvissen, rendier racen, sneeuwscooter racen en joik zingen. Ook hebben ze een wedstrijd wat erg lijkt op het Eurovisie Songfestival, alleen noemen ze het hier de Grand Prix en worden alleen Sami’s uitgenodigd. We gaan het allemaal meemaken.

Op dit moment kijken we uit over de vallei en een prachtige paarse zonsondergang. De lucht is nog steeds erg helder en er is geen wolkje te zien. Dit kan betekenen dat we misschien het Noorderlicht kunnen zien vannacht. Al is de kans klein omdat het maar zo’n 5 uur donker is, en dan niet pikkedonker. Maar wie weet.. wij geven de moed nog niet op.

En ja hoor, tussen 11 en 12 was het Noorderlicht goed zichtbaar. Niet zoals we eerder hebben gezien maar het mocht de pret zeker niet drukken.