Lekker geslapen heb ik niet. Het matras mag de naam niet dragen. Het is zo dun, met eronder een hard houten bed waardoor ik alleen maar op mijn rug kon liggen. Het kussen ruikt naar de vele mensen die deze voor mij gebruikt hebben en de kevers buiten bleven maar brullen. Ook hoorde ik veel muizen over ons dak lopen en moest Yuri een aantal keer naar de wc. Een typische nacht in Papoea Nieuw Guinea.

Een beetje moe zijn we dus als we heerlijke scrambled egg voorgeschoteld krijgen als ontbijt. We zijn gisteren aangekomen in Lukwanda lodge. Het was donker en nat toen we aankwamen. Het is nu nog steeds nat maar oh wat is het hier groen. En wat een vogels hoorde ik vanochtend. De lodge is erg eenvoudig maar het is prima. We zullen het deze dagen toch met weinig moeten doen omdat onze bagage nog in Londen staat dankzij British Airways. Die vervolgens maar weinig moeite doet om onze bagage hier in Papoea Nieuw Guinea te krijgen. Maar we zijn nu in Tari en de kans dat de bagage hierheen wordt gebracht is nihil.

Snel gooien we nog even een thee naar binnen voor we op weg gaan. Waarheen weten we eigenlijk niet, wel weten we dat we Mumu gaan eten, een lokale heerlijkheid. Tenminste, daar gaan we even vanuit.

Introductie met de modderpaden

Het pad naar het dorp van vandaag begint vlakbij de lodge. Omdat er een oorlog gaande is tussen twee families kunnen we niet al te ver de wildernis in omdat we misschien mensen tegenkomen die we niet tegen willen komen. We blijven dus dichtbij huis, maar zelfs dat zorgt al voor een avontuur.

En dat avontuur begint met onze kennismaking met de modderpaden van Papoea Nieuw Guinea. We glijden een soort heuvel af voordat we balancerend op een dunne boomstam over een flinke rivier heen moeten. Vervolgens klimmen we een modderpad omhoog om een stuk door akkertjes te lopen. We eindigen bij een hutje op een heuvel dat uitkijkt over de Tari rivier. Een grote rivier waar het water flink is gestegen door de hoeveelheid regen van de afgelopen dagen. Wij brengen altijd regen met ons mee dus de komende dagen zal dat vast niet verminderen.

Eigenlijk zouden we de rivier oversteken om Mumu te eten in het dorp aan de overkant. Maar door de hoeveelheid water en flinke stroming in de rivier besluiten we bij dit huisje de Mumu te gaan maken. Geen probleem voor ons. Het is er leuk en de eigenaren van het stuk land nemen ons mee over hun het land.

De familie

Het stuk land is van twee broers. Hun vader, die zegt dat ie 120 is, geniet nu van zn oude dag. Een moeder is er niet meer. De twee broers zijn eigenaar maar de zussen, van een andere moeder, zijn degene die op het land werken. Samen met een aantal varkens. De zus, Ruth, die hier nu werkt laat ons met handen en voeten werk zien wat ze allemaal doet. Engels wordt hier niet gesproken dus we zijn aangewezen op gebarentaal. En dat gaat prima. Ik begrijp dat ze zoete aardappel en broccoli verbouwen, dat de varkens helpen het land om te woelen en dat ze blij zijn dat we er zijn.

Ruth, een van de zussen

Na de kleine rondleiding gaan we terug naar het huisje op de heuvel. Hier gaan we de Mumu maken. Een typisch gerecht uit Papoea Nieuw Guinea, en iets waar ze erg trots op zijn. Als eerste warmen ze stenen op op het vuur. Vervolgens graven ze een kuil in de grond. In de tussentijd wordt een kip gedood, groenten en fruit gesneden. Overigens mocht ik het geen slachten noemen. Dat is zo Westers. Hier in Papoea Nieuw Guinea noemen ze het gewoon doden. En gelijk hebben ze.

Nog even de kip knuffelen voordat ie gedood wordt

Het gat in de grond wordt eerst gevuld met de verwarmde stenen, daarbovenop komen bananenbladeren waarin het eten wordt gelegd. De bananenbladeren worden er ook weer bovenop gelegd om het eten goed te beschermen, gevolgd door nog meer warme stenen. Om het goed af te sluiten wordt de grond bovenop de stenen geschept. En zo blijft het eten ruim 1,5 uur liggen.

Kippen plukken

Familie ruzie in Papoea Nieuw Guinea

Bij ons iets langer want net na het voorbereiden van de Mumu is er een kleine onenigheid tussen de familieleden ontstaan. Tenminste het begint klein, met wat geroep en geschreeuw. Maar al snel wordt er, tot mijn grote schik, een machete bijgehaald. Ook komen er stokken en beginnen de familieleden elkaar redelijk hard te slaan. De machete wordt vooral gebruikt als dreiging maar toch vind ik het gevaarlijk. Ik word een aantal keer gerustgesteld met “don’t worry, family problems” en grote glimlachen van iedereen die niet bij de familie hoort. Thomas probeert het een aantal keer te sussen, zonder resultaat. Ik blijf maar op veilige afstand want ondanks dat ze mij niet zullen aanvallen ziet het gezwaai met de machetes er niet echt veilig uit. Een ongeluk zit immers in een klein hoekje.

Het is een explosief volk en dat blijkt wel weer hoe deze ruzie ineens is ontstaan. Het ene moment maken we met z’n allen Mumu en het andere moment zwaaien we met machetes. Uiteraard gaat het hier ook weer om stukken land. De een heeft meer dan de ander en jaloezie speelt dan een grote rol.

En net zo plotseling als het begon, zo plotseling eindigt het. De Mumu is namelijk klaar en het is zonde om de groenten en twee kippen te verspillen door een zinloze ruzie. Dus we zitten al snel weer met zn allen te smullen van de Mumu. De banaan die erin is gegaan is gortdroog, de pawpaw (soort papaya) is heerlijk, de zoete aardappel is ook fantastisch en zelfs de kip vind ik prima te eten.

De Huli Wigmen

Na het eten is het tijd voor de fortune teller. We zijn in het gebied van de Huli Wigmen. Een tribe die ik al sinds 2005 wil zien toen een collega van MinBuZa naar Papoea Nieuw Guinea ging. En nu ben ik hier en heb ik de tijd om de Huli Wigmen te ontmoeten. De Huli is de grootste tribe van het land en staat bekend om de pruiken die ze van hun eigen haar maken. Er zijn verschillende pruiken voor verschillende gelegenheden.

Een veel voorkomende pruik duurt ongeveer één jaar om te maken. Het is de eerste pruik die jongens, wanneer ze man worden, laten groeien. Een jaar lang slapen ze met een houten blok onder hun nek om de pruik in vorm te brengen, dit doen ze met een soort draad. De pruik zoals hierboven is een speciale, het maken hiervan duurt ongeveer 2 tot 3 jaar.

Tijdens speciale gelegenheden kleuren ze hun gezichten met felle gele klei (dit heet ambua) en wordt gezien als heilig. Hun lichamen maken ze ochre rood. Als ze dansen, tijdens de sing-sing, doen ze een vogeldans. Niet te verwarren met de verschrikkelijke vogeltjesdans die we in Nederland kennen. Met deze vogeldans imiteren ze namelijk de paradijsvogel.

Ook doen de Huli aan fortune telling. In deze regio is er nog één fortune teller over en die gaan wij ontmoeten. Hij heet Erebo en is uitgedost in zn mooiste Huli kostuum. Voordat we het heiligdom mogen betreden moeten eerst de voorvaderen wakker gemaakt worden. Dat gebeurt in minder dan een minuut.

Erebo

De fortune teller

We lopen door een stukje bebossing om uiteindelijk aan te komen bij een kleine open plek tussen allerlei mooie groene bomen en planten. Op deze open plek staat een bouwwerk van houten palen en planken op elkaar. Wat het voor moet stellen weet ik niet maar als we er omheen lopen zien we ineens een aantal geel geverfde schedels op een rij. Dat zijn de voorvaderen weet Thomas ons te vertellen. Negen generaties aan schedels liggen er voor ons.

Erebo begint inmiddels met de ceremonie. Het is een soort zang met woorden die niet te verstaan zijn. Thomas stimuleert hem af en toe om door te gaan met de zang. En als hij ophoudt is het tijd voor Yuri om een vraag te stellen. Hij wil namelijk graag weten hoe de toekomst van zijn liefdesleven ervoor staat. Erebo stelt de vraag vervolgens aan zijn voorvaderen. Die doen niet lang over het antwoord; die staat voor je 😉

Erebo maakt het wat spannender en geeft aan dat degene met wie Yuri oud wordt misschien wel mee op reis is. Misschien is ze wel hier. Wat denken jullie?

We nemen afscheid van Erebo en gaan terug naar de lodge. Om uit te rusten want morgen gaan we een flinke trek maken naar een dorpje ergens in the middle of nowhere.