Meer dan 33 uur vliegen, 8 uur rijden en weinig slaap om op de plaats van bestemming, Tari in Papoea Nieuw Guinea, te komen. Zou jij eraan beginnen? Wij wel!

Thomas

Zonder bagage (die ligt nog op Londen dankzij British Airways) maar met veel zin komen we eindelijk aan in regenachtig Mount Hagen. Mount Hagen is een plaats middenin de Highlands van Papoea Nieuw Guinea en is voor ons een tussenstop. We moeten even wachten voordat een klein mannetje met baard aan komt rennen. “Melene” schreeuwt hij als hij ons ziet. Zijn ogen glinsteren en we voelen ons gelijk op ons gemak. “I’m Thomas” en hij geeft een stevige hand. We lopen naar de auto en komen erachter dat we de auto moeten delen met de 2e gouverneur van Tari, ook wel de President, hij heeft acht vrouwen en zijn laatste aanwinst zit ook bij ons in dr auto. Verder zit er nog een hulpje achterin, voor als er wat gebeurt en Thomas zelf. Later pikken we nog een kennis op.

Thomas, onze fantastische gids

Tussen de president en zijn 8ste vrouw zit zeker 40 jaar verschil. Maar ze heeft het niet slecht denk ik. Hij is een aardige man en heeft geld genoeg om haar goed te onderhouden. Ze had het dus slechter kunnen treffen.

Voordat we aan de acht uur durende reis beginnen moeten we eerst wat boodschappen inslaan. Thomas heeft liever niet dat we de auto uitgaan, want gevaar ligt op de loer in Mount Hagen. Geen echt gevaar, maar gevaar in de vorm van zakkenrollers. Nou, die hebben we in Nederland ook wel. Toch blijft Thomas erbij dat hij de boodschappen doet en wij vooral in de auto blijven zitten met ramen dicht en deuren op slot.

Na een uurtje of wat zijn we onderweg. Tenminste, totdat we moeten tanken en de banden op moeten pompen. We zijn gelijk in het leven in Papoea Nieuw Guinea ondergedompeld, het leven waar wachten de norm is en tijd relatief.

Slechte wegen in Papoea Nieuw Guinea

Twee uur later laten we Mount Hagen, waar niet veel zinnigs over te zeggen is behalve dat het er krioelt van de mensen, achter ons. De eerste paar kilometer is de weg nog prima. Het asfalt ziet er goed uit en er rijden maar weinig auto’s. Maar dat houdt al snel op. De aardbeving van februari (met een magnitude van 7,5) heeft grote gaten aangebracht in het wegdek en hier en daar zijn er hele verzakkingen in het asfalt. De omgeving is groen, bananenplanten met hier en daar houten huisjes met rieten daken. De mensen zitten voor hun huizen en zodra ze ons zien beginnen ze te zwaaien en te lachen.

Even verder houdt het asfalt helemaal op en zijn we overgeleverd aan stenen, modder en kuilen. De president vertelt vrolijk over Papoea Nieuw Guinea (vanaf hier PNG) en Thomas laat ons de laatste lokale hits horen op zijn mobieltje. Want mobieltjes hebben ze allemaal. Vaak wel meer dan een, en bellen doen ze continue. Digicel is het grote netwerk in PNG en mobiel bellen kunnen ze, tot een zekere hoeveelheid, gratis. Naar landnummers bellen kost dan wel weer geld, maar overal kan je credit kopen. Ook kan je her en der je telefoon opladen, voor 1 kina (0,25€) is je hele telefoon opgeladen.

Volleybalvelden en bananenplanten

We rijden een prachtig gebied in van mooie, niet al te hoge bergen. We volgen een grote rivier het binnenland in. Kleine dorpjes worden afgewisseld met watervallen, akkers en planten. Ook zien we hier en daar een basketbal en volleybal veld, waar kinderen lekker aan het spelen zijn. Wat opvalt zijn de vele hoeveelheid schoenen die aan elektriciteitskabels hangen. Dit zien we ook weleens in bomen in Den Haag, maar in een land waar schoenen toch nog een zekere luxe zijn had ik dit niet verwacht. De president legt uit dat die schoenen dan echt helemaal op zijn. En als ik de volgende schoen die aan de elektriciteitskabel hangt goed bekijk zie ik inderdaad dat de zool van de schoen er voor de helft af ligt.

Bij de laatste toilet stop komt er ineens een politie wagen voor ons staan. “Don’t worry, they are my friends” legt de president uit.

Tari troubles in Papoea Nieuw Guinea

Al een paar maanden zijn de emoties hoog opgelopen tussen twee families in dit gebied. Dit heeft te maken met eens stuk land. Want naast vrouwen en varkens is een stuk land het vechten wel waard. De twee families konden de ruzie niet sussen en begonnen met machetes, pijl en boog en zelfs zelfgemaakte geweren te vechten. Omdat er nu aan beide kanten mensen zijn gedood houdt de ruzie niet op. Want wanneer er iemand gedood is moet deze gewraakt worden. Eye for an eye.

Naast de twee families is er een groep die de lokale bevolking ‘rascals’ noemt. Zij maken gebruik van de situatie en overvallen toeristen busjes. Ze schieten niemand dood, tenminste dat is nog niet voorgekomen, maar je beroven doen ze maar wat graag. Deze rascals lopen rond met eigen gemaakte drie loops geweren in hetzelfde gebied van de ruzie tussen de twee families. De grote luxe lodge die hier zit is dan ook al een aantal maanden gesloten en het Ministerie van Buitenlandse Zaken heeft een negatief reisadvies uitgegeven voor dit gebied.

Politie escort

Dus wij gaan vrolijk met politie escort door het gebied heen. De president is ervan overtuigd dat er niets gaat gebeuren want hij is gouverneur en dus zijn wij ook veilig. Toch heeft hij zijn eigen geweer en machete veilig naast hem. “Just in case”.

Voor ons rijdt de politie het gebied in, wij volgen op afstand. Het is een heel ander gebied dan waar we eerder doorheen reden en doet ons een beetje denken aan de highlands in Schotland. Het is er kaal, nat, koud maar prachtig! Dat eerste zorgt er ook voor dat hier geen mensen wonen. Al zegt Thomas dat dat ook een beetje komt omdat mensen zijn weggetrokken door de oorlog tussen de families. De rit en escort duurt niet lang. Na zo’n 45 minuten rijden we de buitenwijken van Tari in. We bedanken de politie en rijden de grote stad van de Hela provincie binnen.

De reden dat we in Tari zijn: de Huli Wigmen

Eindelijk in Tari

De buitenwijken zijn groen met leuke kleine huisjes met rieten daken. Hoe meer we bij het centrum komen hoe kaler het wordt. In het centrum zien we geen huizen, wel grote gebouwen. Een medisch centrum zo blijkt later. En ook zijn ze bezig met het bouwen van een kantoor. Maar het duurt nog wel even voordat dat af is. Er is een markt en vanuit containers worden spullen zoals etenswaren, wasspullen en uiteraard sigaretten verkocht. Er is verder weinig te zien en nadat we bijna iedereen hebben afgezet beginnen we aan de laatste etappe van de reis.

Die laatste etappe duurt nog een half uurtje. We rijden langs huisjes en marktjes en veel mensen lopen nog op straat. Dat terwijl het inmiddels al donker is. Ze verzamelen rond een vuurtje of een winkeltje. Warm worden en bijkletsen. Eten wordt ook gedaan, met z’n allen. Want waar wij vooral op Facebook delen, doen ze dat hier met eten, kleren etc. Alles is van iedereen.

Lukwanda Lodge

En dan rijden we eindelijk het terrein van Thomas op. Tenminste we stoppen voor de deur en moeten zelf nog een stuk lopen. In de regen en de modder, best een uitdaging in het pikkedonker.

Maar daar zijn we dan. Bij Lukwanda Lodge, middenin het natuurgebied van de Hela Provincie. De bedden ruiken wat muf, de handdoek (één voor twee personen) zit vol vieze vlekken en de wc spoelt niet door. Maar we zijn er. Na 33 uur vliegen, 8 uur rijden en zonder bagage beginnen we aan het avontuur in Papoea Nieuw Guinea!