Na een goede nachtrust gaat het helaas alweer snel mis. Mijn evenwichtsorgaan lijkt niet te kunnen wennen aan de kracht van de Atlantische oceaan. De zee klotst tegen de boot, ervoor zorgend dat de boot flink op en neer gaat. Net als een houten achtbaan, waar het karretje omhoog gaat en ineens naar beneden knalt, je maag doet omkeren. Een pilletje dan maar en op het Sunnydeck lekker in de zon liggen.

Veel heb ik nog niet gegeten, maar het fruit gaat er wel in. De mensen op de boot zijn aardig. We hebben al verschillende mensen ontmoet en allemaal met hun eigen verhaal. Vandaag lunchte we met Andrew, een advocaat uit Birmingham. Hij heeft een aantal rechtszaken op St. Helena en wist ons te vertellen dat de enige persoon die ooit heeft weten te ontsnappen van het eiland een Nederlander was. Dat gebeurde zo’n 20 / 30 jaar geleden. Deze Nederlander smokkelde drugs en toen hij werd gepakt kon hij niet veel later ontsnappen per boot. Hij voer naar Brazilië waar hij het vliegtuig naar Nederland pakte. In Nederland gelden andere regels en werd hij niet veroordeeld.

Dagelijks wordt er een dagprogramma onder de deur van onze cabine geschoven. Vandaag begint dat met om half 4 een documentaire over Tristan da Cunha. Bijna iedereen is aanwezig en luistert en kijkt aandachtig naar het interessante verhaal over de levenswijze op Tristan da Cunha. Ik ben benieuwd of we aan land kunnen komen maar dat is nog maar de vraag.

De zee is vandaag kalm en het blijft maar in m’n hoofd opkomen hoe het is om erin te springen. Ik ben doodsbang voor diep water maar ergens ziet het er aantrekkelijk uit. Het water is mooi donkerblauw, het ziet er niet koud uit maar zal het vast zijn. Wat zal er allemaal onder zwemmen? We hebben, behalve vogels, nog geen dieren gezien. Al denk ik af en toe een vliegend visje uit het water te zien springen. Maar goed, gelukkig hebben we een zwembadje aan boord.

De boot is een van de twee RMS schepen die er bestaat en de enige speciaal gebouwd voor de route Kaapstad – Sint Helena – Ascension eiland. Het schip is gebouwd in 1990 maar, volgens Brian, was dit schip na 20 jaar al afgeschreven. De boot stopt er nu mee, niet omdat deze is afgeschreven, maar omdat St. Helena een vliegveld heeft. Dit vliegveld was tot voor kort het meest nutteloze vliegveld ter wereld. Er was zo’n 3oo miljoen euro uitgetrokken voor het vliegveld om zo meer toerisme mogelijk te maken. Toen de landingsbaan klaar was bleek echter dat door de verraderlijke windschering grote toestellen niet zouden kunnen landen. Maar oktober 2017 is het eerste vliegtuig geland. Wij zullen op de terugweg dus ook het vliegtuig en niet de boot nemen.

Brian hebben we trouwens bij de lunch ontmoet. Een leuke man uit Londen die nu met pensioen is. Voorheen verdiende hij zijn geld als sociale werker. Hij reist zoveel hij kan, doet aan Franse volksdans en houdt van theater en naar de film gaan. Genoeg om over te kletsen dus.

Veel mensen aan boord vinden het jammer dat het schip met deze route stopt en varen daarom nu mee. Volgens Andrew is het een werkschip en daarom zo anders en uniek in vergelijking tot andere cruise schepen. De RMS – St. Helena heeft plek voor 150 gasten, de helft van het schip wordt gebruikt om post en andere goederen naar de eilanden te brengen.

Het schip kraakt en raast niet al te makkelijk door de golven heen, toch begrijp ik het verdriet. Het schip heeft een bepaalde sfeer, het roept een bepaald gevoel op. Wat zal er straks gebeuren met dit schip? Het eiland St. Helena zou het graag kopen maar heeft het geld niet. Volgens Brian is dat eeuwig zonde. Het schip is een stukje van het eiland en dat gaat spoedig verloren.